dat hij naar de basisschool ging, had ik al geleerd om met dit verdriet te leven. Toen begon Cole te praten over een jongen die Stefan heette. Op een middag stormde hij de voordeur binnen en gooide zijn rugzak op de grond. ‘Stefan noemde me weer “broer”!’ » Ik probeerde het luchtig op te vatten en te lachen. « Misschien plaagt hij je gewoon. » Cole rolde met zijn ogen. « Hij zegt altijd dat me dezelfde vader hebben, maar verschillende moeders. » Het is zo irritant! Even voelde ik een knoop in mijn maag. Maar ik duwde dat gevoel weg. Kinderen zeggen vaak rare dingen. Het betekende vast niets. Toen, een week later, belde de directeur me. « Cole heeft weer ruzie gehad met Stefan. » Deze keer was het serieus. Je moet onmiddellijk naar school komen. Ik haastte me ernaartoe. Zodra ik het kantoor van de directeur binnenkwam, liep ik rechtstreeks naar Cole. « Lieve, gaat