het wel goed met je? » Cole antwoordde niet. Hij stak alleen zijn hand op en wees achter me. Een andere jongen zat rustig tegen de muur. Ik draaide me naar hem toe. En ik verstijfde. Dezelfde grijze ogen. Hetzelfde mooie gezicht. Zelfs het kleine moedervlekje bij zijn wenkbrauw zat precies op dezelfde plek. Het was alsof iemand mijn zoon had meegenomen om een tweede versie van hem te maken. Het enige duidelijke verschil was zijn haar. Cole had blond haar. Stefan had bijna zwart haar. Mijn handen trilden. “Hoe is dat mogelijk?” De directeur bekeek me aandachtig. “We wachten op Stefans moeder.” Als ze er is, zul je het wel begrijpen. Voordat ik nog een vraag kon stellen, ging de deur van het kantoor plotseling open. Ik draaide me om. Vanaf het moment dat ik de vrouw daar zag staan
lezen.
DEEL 2
De deur zwaaide wijd open en een vrouw met donkergemaal haar stapte gehaast binnen. Toen onze ogen elkaar kruisten, stikte ik bijna in mijn eigen adem.
1 thought on “👬 HET GEHEIM VAN DE TWEELING”