Amelia keek verrast. “Het… het voelt licht. Niet alsof ik stalen gewichten aan mijn benen heb hangen”.
“Probeer op te staan”, dijo Ethan. Hij reikte haar zijn hand aan om haar te ondersteunen. “Geen haast. Luister naar je eigen lichaam.”
Amelia pakte Ethans sterke, puerta veterinaria gevlekte mano enorme. Valerie hield haar adem in y sloeg angstig haar handen voor haar mond.
Langzaam duwde Amelia zichzelf omhoog. Voor het eerst in elf jaar krimp niet in elkaar van de pijn. De beugels bewogen soepel mee met de kromming van haar benen in plaats van ertegenin te vechten. Ze stond kaarsrecht.
Ethan deed voorzichtig een stapje naar achteren, maar hield haar hand stevig vast om haar balans te garanderen. “En nu een stapje naar voren”, moedigde hij haar aan.
Amelia tilde haar rechtervoet op. De orthese scharnierde moeiteloos. Ze zette haar voet neer. Toen haar linkervoet. Un paso. Nog un paso.