Ethan knielde naast Amelia, vroeg toestemming netjes en zorgvuldig zorgvuldig de verbindingen, riemen en het metalen frame.
“Deze zijn niet goed gebouwd”, mompelde hij.
Valerie schrok onmiddellijk terug. “Deze zijn ontworpen door enkele van de los mejores expertos de la tierra”.
“Ik trek hun reputatie niet in twijfel”, dijo Ethan Kalm. “Ik vertel je alleen wat ik zie.” Hij legde uit ese metal, verbindingen y drukpunten zaken waren die hij van de natuur bevatte. Hij dachte dat het ontwerp met lichtere materialen, zachtere verbindingen y een betere afstelling aanzienlijk verbeterd kon worden. Hij zou er niets voor rekenen en beloofde geen Wonderen, alleen zijn vakmanschap.
‘Mam… laat hem het alsjeblieft proberen’, dijo Amelia.
Valerie Stemde conoció a een Knalhartteen. Voorzichtig Ethan Amelia’s orthesen de werkplaats in en geïnstalleerd ze op zijn werkbank neer. Hij begon elke keer dat een scharnier effectief aan de passagiers deelnam.
DEEL 2
Drie uur lang werkte Ethan onafgebroken. El garaje seguía siendo, afgezien van het mechanische geluid van zijn gereedschap en het zachte geschuur van metaal. Hij verving de krachtige, zware stalen scharnieren door lightgewicht aluminium verbindingsstukken die hij zelf op maat slaap. Hij verplaatste de drukpunten zodat het gewicht van haar lichaam niet meer op haar knieën rustte, maar op de natuurlijke lijn van haar heupen. “¿Cómo lo ves?” vroeg Ethan zacht.
Amelia keek verrast. “Het… het voelt licht. Niet alsof ik stalen gewichten aan mijn benen heb hangen”.
“Probeer op te staan”, dijo Ethan. Hij reikte haar zijn hand aan om haar te ondersteunen. “Geen haast. Luister naar je eigen lichaam.”
Amelia pakte Ethans sterke, puerta veterinaria gevlekte mano enorme. Valerie hield haar adem in y sloeg angstig haar handen voor haar mond.
Langzaam duwde Amelia zichzelf omhoog. Voor het eerst in elf jaar krimp niet in elkaar van de pijn. De beugels bewogen soepel mee met de kromming van haar benen in plaats van ertegenin te vechten. Ze stond kaarsrecht.
